Katedra Mechaniki i Podstaw Konstrukcji Maszyn

KMiPKM

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Wytrzymałość Materiałów II, MiBM - studia stacjonarne st. 1 - dr.hab.inż. Paweł Gutowski, prof. ZUT

WYTRZYMAŁOŚĆ MATERIAŁÓW II

Przedmiot prowadzony jest w wymiarze 15 godz. wykładów, 15 godz. ćwiczeń audytoryjnych i 15 godz. ćwiczeń laboratoryjnych.
Warunkiem zaliczenia kursu jest uzyskanie zaliczenia z każdej z wyżej wymienionych form zajęć.

Wymagania wstępne:

1. Podstawy matematyki – w tym podstawy rachunku różniczkowego i całkowego.

2. Ukończony kurs Wytrzymałości Materiałów I.

Zalecana literatura:

1. Dyląg Z., Jakubowicz A., Orłoś Z.: Wytrzymałość materiałów t.1 i t.2. WNT, Warszawa 2000.

2. Jastrzębski P., Mutermilch J., Orłowski W.: Wytrzymałość materiałów t.1 i t.2. Arkady, Warszawa 1986.

3. Orłoś Z. i in.: Doświadczalna analiza odkształceń i naprężeń. WNT, Warszawa 1977.

4. Niezgodziński M.E., Niezgodziński T.: Wzory, wykresy i tablice wytrzymałościowe. WNT, Warszawa 1996.

Zalecane zbiory zadań:

1. Banasiak M., Grossman K., Trombski M.: Zbiór zadań z wytrzymałości materiałów. WNT, Warszawa 1998.

2. Niezgodziński M.E., Niezgodziński T.: Zadania z wytrzymałości materiałów. WNT, Warszawa 1997.

Inne pomoce

1. Polskie Normy

 

Treść merytoryczna przedmiotu:

Wykłady i ćwiczenia audytoryjne

I. Zginanie pręta prostego

1. Podstawowe założenia teorii zginania prętów prostych.

2. Wyznaczanie sił w przekrojach prętów zginanych.

3. Wykresy sił tnących i momentów gnących.

4. Wskaźniki wytrzymałości na zginanie.

5. Naprężenia normalne przy zginaniu prostym.

6. Warunek wytrzymałości belki na zginanie.

II. Naprężenia styczne przy zginaniu nierównomiernym

1. Podstawowe zależności.

2 Wykresy naprężeń stycznych.

3. Wpływ naprężeń stycznych na wymiarowanie belek.

III. Ugięcie i kąt obrotu przekroju belki

1. Równanie różniczkowe osi ugiętej.

2. Wyznaczanie ugięcia i kąta obrotu przekroju belki.

3. Warunki brzegowe.

IV. Uproszczenia w całkowaniu równania różniczkowego osi ugiętej belki ciągłej – metoda Clebscha

V. Belki statycznie niewyznaczalne

1. Rozwiązywanie belek statycznie niewyznaczalnych metodą całkowania równania różniczkowego osi ugiętej.

2. Rozwiązywanie belek statycznie niewyznaczalnych metodą porównywania odkształceń.

VI. Stateczność prętów

1. Wyboczenie sprężyste.

2. Wyboczenie sprężyste niesprężyste.

VII. Energia potencjalna w ustrojach sprężystych

1. Jednostkowa energia sprężysta.

2. Energia sprężysta przy rozciąganiu, ściskaniu, ścinaniu, zginaniu i skręcaniu prętów prostych.

3. Energia sprężysta przy równoczesnym występowaniu różnych sił przekrojowych.

VIII. Wytężenie materiału. Hipotezy wytężeniowe

1. Definicja wytężenia materiału.

2. Naprężenie zredukowane.

3. Hipoteza największego naprężenia normalnego.

4. Hipoteza największych odkształceń właściwych.

5. Hipotezy największych naprężeń stycznych.

6. Hipotezy energetyczne – hipoteza największej jednostkowej energii odkształcenia postaciowego.

7. Porównanie różnych hipotez wytężeniowych.

IX. Wytrzymałość złożona pręta

1. Równoczesne rozciąganie lub ściskanie i skręcanie pręta prostego.

2. Równoczesne rozciąganie (ściskanie), skręcanie i ścinanie pręta prostego.

3. Jednoczesne skręcanie i zginanie

X. Układy liniowo-sprężyste (Clapeyrona)

1. Definicja układu liniowo-sprężystego.

2. Energia sprężysta układu liniowo-sprężystego.

3. Twierdzenie o wzajemności prac i przemieszczeń (twierdzenie Bettiego).

4. Twierdzenie Maxwella.

5. Twierdzenie Castigliano.

6. Twierdzenie Menabrea-Castigliano.

XI. Wykorzystanie twierdzenia Castigliano do wyznaczania przemieszczeń w belkach

XII. Zastosowanie twierdzenia Menabrea-Castigliano do rozwiązywania belek statycznie niewyznaczalnych

XIII. Rozwiązywanie ram

XIV. Zastosowanie twierdzeń energetycznych do rozwiązywania prętów słabo zakrzywionych

 

Metody oceny:

Wykłady: Zaliczenie wykładów dokonuje się na podstawie wyników dwóch pisemnych kolokwiów

(po ok. 45 min.) pisanych w połowie i na zakończenie semestru.

Ćwiczenia audytoryjne: Zaliczenie ćwiczeń audytoryjnych dokonuje się na podstawie wyników

dwóch pisemnych kolokwiów (po ok. 45 min.) i jednego pisemnego sprawdzianu (30 min.).

Ćwiczenia laboratoryjne: Warunkiem zaliczenia ćwiczeń laboratoryjnych jest odbycie wszystkich przewidzianych w planie ćwiczeń,

oddanie sprawozdań z wykonanych ćwiczeń i uzyskanie z tych sprawozdań pozytywnej oceny oraz napisanie

z wynikiem pozytywnym dwóch kolokwiów (po 45 min.).

Ocena końcowa zaliczenia przedmiotu jest średnią ważoną oceny z poszczególnych form nauczania.

Waga ocen z zaliczenia wykładów i ćwiczeń audytoryjnych wynosi po 0.4, a waga oceny z ćwiczeń laboratoryjnych: 0.2.